Naar de inhoud

Eén product, per organisatie ingericht

In juli 2025 wilde ik geen maatwerk per organisatie; in november zag ik de waarde van invoeren per organisatie. Beide kloppen, op een ander niveau: één code en één kennismodel, en per organisatie eigen bronnen, volgorde, antwoordbeleid en formats. Elke invoering maakt de volgende kleiner.

Geschreven door

Beschouwing8 min leestijd

Ik heb twee zinnen van mezelf naast elkaar gelegd, en ze spreken elkaar tegen.

Op 24 juli 2025 schreef ik op wat de eerste invoering van Inora moest bewijzen. Eén regel luidde: “No custom implementations […] Minimal overhead by design”. Geen maatwerk per organisatie.

Op 20 november 2025 schreef ik: “Ik zie alle potentie in de AI markt op dit moment liggen bij boutique consulting/implementation van AI per organisatie; dus uniek en contextueel aligned met desbetreffende organisatie”.

Vier maanden ertussen, en allebei met dezelfde stelligheid geschreven. Lang dacht ik dat ik moest kiezen. Dat denk ik niet meer. De twee zinnen gaan over iets anders. De eerste gaat over de code, de tweede over wat een organisatie weet en hoe ze werkt. Hieronder staat waar de grens tussen die twee loopt, wie aan welke kant werkt en met welke maatstaf we die grens bewaken.

Wat juli goed zag

Op 24 juli werkte nog geen zorgorganisatie met Inora. In dezelfde lijst stond één codebase voor alle zorgorganisaties. De eigen termen en procedures van een organisatie wilde ik vertalen naar de taken van het vak. Zo zou elke nieuwe organisatie bijna geen extra werk zijn.

Het eerste deel klopt nog steeds, en ik ben er strenger in geworden. Maatwerk in de code is een aparte versie. Een organisatie met haar eigen versie van de software krijgt haar eigen fouten, haar eigen releases en haar eigen onderhoud. Een verbetering in de ene versie bereikt de andere niet. Wie de software bouwt, besteedt zijn tijd dan aan versies in leven houden in plaats van aan één product beter maken.

Het tweede deel klopte niet. Een kwartier eerder die nacht had ik het principe erachter opgeschreven: de kennis van het vak gaat boven de eigen procedures van een organisatie. Die procedures zag ik als een vertaallaag. Zo werkt een zorgorganisatie niet.

Wat november zag

Op 20 november werkte Inora elf weken in de zorg: sinds 4 september bij de eerste zorgorganisatie, in Maastricht, en sinds 15 september in twee regio’s, Zuid-Limburg en Zuidoost-Brabant. Twee minuten voor die zin had ik een eerste schets gedeeld van wat ik voor de volgende fase zag: eigen werkruimtes per organisatie, die haar beheerders zelf zouden kunnen inrichten.

Wat ik zag, was dat een organisatie geen kopie van het vak is. Ze heeft een kwaliteitshandboek met haar eigen uitzonderingen, haar eigen formats voor rapportages, haar eigen afkortingen en haar eigen visie op goede zorg. Wie ’s nachts op een afdeling vraagt hoe iets hier gaat, wil het antwoord van dit huis. Een antwoord dat voor elke organisatie hetzelfde is, is voor geen enkele organisatie helemaal goed.

Wat zorgmedewerkers nodig hebben, is een kennisbibliotheek voor hun eigen vak, in de context van hun eigen huis.

Maar november schoot door naar de andere kant. “Uniek” klinkt als: voor elke organisatie iets anders bouwen. “Consulting” klinkt als: een dienst naast het product, per uur verkocht. Beide leiden terug naar de losse versies waar ik in juli terecht voor waarschuwde.

Op 23 februari 2026 schreef ik de productarchitectuur van Inora: één platform, kennis op vijf niveaus van het vak tot de afdeling, en waar twee niveaus elkaar tegenspreken, gaat de meest specifieke bron voor. Daarmee was de volgorde van juli omgedraaid. Wat ik toen nog niet scherp had opgeschreven, is waar het ene product ophoudt en de organisatie begint. Dat doe ik hier.

Eén product

Dit is voor elke organisatie hetzelfde.

De code. Elke organisatie werkt met hetzelfde Inora. Er is geen versie per klant, en een verbetering bereikt elke organisatie met dezelfde release.

Het kennismodel. Dezelfde lagen: de koers van de organisatie, haar eigen bronnen, de regionale afspraken die ze overneemt en de landelijke referenties die ze gebruikt. Dezelfde registers: elke bron met een eigenaar, een versie en een herziendatum. Dezelfde regel als twee van haar bronnen elkaar tegenspreken: het antwoord volgt de bron die de organisatie leidend maakte, zegt in één zin dat de andere afwijkt en markeert ze allebei, en Inora beslist nooit zelf welke gelijk heeft. Een bron van buiten de organisatie ziet de zorgmedewerker niet.

De grens. Inora stelt geen diagnose, berekent geen dosis of score en bepaalt geen urgentie. Die regels liggen vast in de kern, en geen instelling van een organisatie zet er één uit.

Per organisatie ingericht

Dit verschilt per organisatie, en het is van haar.

Haar bronnen. Haar kwaliteitshandboek, haar protocollen en werkafspraken, de regionale afspraken die ze overneemt, de landelijke referenties die ze kiest.

Haar volgorde. Welke bron voorgaat, beslist de organisatie. Eén handboek zegt het in twee zinnen: de landelijke protocollen zijn leidend, en de eigen uitzonderingen staan in het handboek. Een organisatie kan ook per onderwerp een regionale afspraak laten voorgaan tot haar eigen protocol herzien is.

Haar antwoordbeleid. Haar doelen, visie en werkwijzen bepalen de volgorde van de stappen, de vragen aan de zorgmedewerker en de woorden van het antwoord. Werkt een organisatie aan de zelfredzaamheid van cliënten, dan begint het antwoord bij wat de cliënt zelf kan. Een werkwijze verandert nooit wat een protocol zegt.

Haar formats. SBAR, SOEP, de doelen van het zorgplan als kopjes, of een format uit haar eigen handboek. De kopjes staan in een register dat haar kwaliteitsteam bijhoudt. De code zet de kopjes, nooit het taalmodel; dat schrijft alleen wat eronder komt.

Haar omgeving. Elke organisatie heeft een omgeving voor zich alleen, met haar eigen bronnen, gebruikers en gesprekken.

De regel die de twee lijsten scheidt, is kort. Wat per organisatie verschilt, is inhoud of instelling, en dus van de organisatie. Niets daarvan is code. En wat een organisatie in Inora stopt, maakt Inora beter voor haar, nooit voor een ander.

Wie inricht

De inrichting doen de mensen die Inora bouwen, team voor team. Dat is geen detail van de planning. Wie met de beleidsadviseur het antwoordbeleid schrijft, ziet waar het taalmodel een werkwijze verkeerd leest. Wie de formats van een discipline in het register zet, ziet waar een kopje niet past. Juist daar leer je wat product moet worden. Doet een ander de inrichting, dan hoort de bouwer het uit de tweede hand, of niet.

We blijven tot het team zonder ons met Inora werkt, en maken geen team van ons afhankelijk. Daarna houdt de organisatie haar inrichting zelf bij: het kwaliteitsteam de kopjes, elke bron haar eigenaar, de beleidseigenaar het antwoordbeleid. Wij staan ervoor in dat Inora gebruikt wordt.

Dat was ook wat de schets van 20 november zocht: een organisatie die haar Inora zelf inricht. Alleen heeft ze daar geen eigen code voor nodig. Haar eigen inhoud is genoeg.

De maatstaf

Het verschil tussen inrichting en maatwerk is niet altijd meteen te zien. Daarom houden we één maatstaf aan: elke invoering maakt de volgende kleiner.

Doen we bij de tweede organisatie met de hand hetzelfde als bij de eerste, dan is het geen inrichting meer. Dan ontbreekt er iets in Inora, en dat bouwen we in Inora zelf, één keer, voor iedereen. Een uitleg wordt vergeten; een verandering in het product blijft.

Drie voorbeelden:

  • Het taalmodel verzon soms de kopjes van een rapportage. Een overdracht in de ketenzorg na een beroerte, bij naam gevraagd, kwam 0 van de 7 keer terug in de structuur van het handboek. Sinds 13 augustus komt die structuur uit het handboek zelf en niet uit het model. Daarna klopte hij 40 van de 42 keer.
  • Een nieuwe versie van het handboek deed er maanden over om Inora te bereiken. Nu houdt het register gelijke tred met het documentsysteem van de organisatie, en antwoordt Inora binnen minuten uit de nieuwe versie, zonder dat iemand bij Axiomatic iets hoeft te doen.
  • Een regio houdt haar gedeelde afspraken één keer bij. Elke organisatie in de regio neemt ze per bron over en laadt er zelf geen. De tweede organisatie begint met wat de eerste nodig had.

Wat van de ene invoering naar de volgende gaat, is wat we leerden over het mechaniek: hoe Inora kopjes zet, een handboek bijhoudt, een regionale afspraak overneemt. Nooit de kennis van een organisatie. Het handboek van de ene organisatie komt nooit in het Inora van een andere. Wat kleiner wordt, is ons werk, niet haar eigenheid.

Waarom niet per uur

Wij houden ons aan minder uren per invoering, nooit meer: elke organisatie heeft minder van ons nodig dan de vorige. Dat werkt alleen als wij niet aan uren verdienen. Een bedrijf dat per uur betaald wordt, verdient aan elke invoering die even groot blijft als de vorige, en aan elke organisatie met een eigen versie. Dat zegt niets over de mensen in zo’n bedrijf. Een bedrijf doet waarvoor het betaald wordt.

Daarom declareren wij geen uren.

De vraag bij elk verzoek

Bij elk verzoek van een organisatie stel ik nu één vraag: is dit van haar, of hoort het in Inora? Is het van haar, dan richten we het in en houdt zij het bij. Hoort het in Inora, dan bouwen we het één keer, voor iedereen. Een derde antwoord, code voor één klant, bestaat niet.

In juli had ik gelijk over de code. In november had ik gelijk over de organisatie. Het kostte me ruim een jaar om te zien dat ik het over twee verschillende dingen had.

Naschrift, 2 november 2026

Nu geldt: de invoering heeft een vaste prijs per team, naast de jaarlicentie per locatie of team, en gaat nooit per uur (Invoering).

Inora is geen medisch hulpmiddel. Inora ondersteunt triage: de professional triageert, scoort en beslist. Inora legt het eigen protocol van de organisatie ernaast, wijst aan wat ontbreekt en legt van elk antwoord de bron en de versie vast; het stelt geen diagnose en beslist niet over een behandeling. Door dat beoogde gebruik valt Inora buiten de regels voor medische hulpmiddelen (De professional beslist).

Werkt u in de zorg met Inora? Inloggen en hulp lopen via uw eigen organisatie: de projectleider en de ambassadeurs van uw team helpen u verder.

Bespreek wat uw team hierna nodig heeft.