Naar de inhoud

Een bedrijf achter één product

Ik richtte bedrijven op die elk één ding maakten, Infowijs onder meer. Wat dat leert voor een bedrijf dat één ding voor de zorg maakt: wie Inora bouwt, voert het ook in, wat op de vloer misgaat wordt in het product veranderd, en elke invoering vraagt minder uren dan de vorige.

Geschreven door

Beschouwing6 min leestijd

Sinds oktober 2025 adviseer ik Axiomatic over hoe het verkoopt en invoert, van het eerste gesprek tot het getekende voorstel. Ik bouw Inora niet zelf. Ik kijk vanuit Londen mee, met wat ik eerder deed: ik richtte vijf bedrijven mee op, het eerste op mijn zestiende. Scholica en Infowijs maakten software voor Nederlandse scholen, NearSt voor winkels, Examplary voor docenten.

Een paar van die jaren liepen door elkaar. Van 2017 tot 2019 bouwden Ahsan, Bart en ik werkende prototypes in sprints van een week, voor klanten als NS en Google. In dezelfde jaren richtte ik Infowijs mee op en leidde ik er de techniek: communicatiesoftware voor bijna 200 Nederlandse scholen. Ik heb dus allebei gedaan: werk dat bij elke klant opnieuw begint, en een bedrijf achter één product. Over het verschil gaat dit stuk.

Werk dat bij elke klant opnieuw begint

Een sprint van een week levert iets op dat werkt. Daarna begint de volgende sprint, bij een andere klant, met een ander probleem. Wat je leerde, neem je mee in je hoofd. Dat is geen kritiek. Zo werkt projectwerk, en voor een prototype is het precies goed.

Een bedrijf achter één product moet anders werken. Wat het bij de ene klant leert, stopt het in het product, en de volgende klant krijgt het zonder dat iemand het hoeft uit te leggen. Dat is de enige reden om één ding te maken in plaats van tien. Doe je het niet, dan heb je de nadelen van allebei: een product dat je moet onderhouden, en klanten die elk weer vanaf nul beginnen.

Wat Infowijs mij leerde

Op 5 december 2025 had ik een adviesgesprek met Ahsan over verkopen en invoeren.

Ik vertelde hem hoe het bij Infowijs ging. Wij begonnen aan scholen te verkopen zonder daar veel ervaring mee te hebben. De eerste invoeringen waren letterlijk: eens kijken wat er nodig is. Met elke klant werd het plan beter, tot het een vaste reeks stappen was. Nu is het een checklist die een school online zelf afloopt. ‘Dat is een positie waar jij uiteindelijk terecht moet komen,’ zei ik tegen Ahsan.

Dat vind ik nog steeds. Maar zo’n checklist ontstaat niet doordat iemand een betere handleiding schrijft. Hij wordt korter doordat het product bij elke klant iets overneemt wat eerst een mens moest doen. Een stap die bij elke school terugkomt en die de software kan doen, hoort niet op de checklist. Die hoort in de software.

Waarom wie bouwt ook invoert

In de zorg blijkt pas op de vloer of software werkt. Niet in de demonstratie en niet bij de lancering, maar midden in de nacht, bij een overdracht, op het moment dat niemand de link meer weet. Wat daar misgaat, moet terechtkomen bij iemand die het in het product kan veranderen.

Liggen bouwen en invoeren bij verschillende mensen, dan reist zo’n bevinding via een melding, een overleg en een prioriteitenlijst. Onderweg wint bijna altijd het goedkoopste antwoord: het team uitleggen hoe het wel moet. Die uitleg werkt, bij dat team, een tijdje. Het volgende team loopt tegen hetzelfde aan, en iemand legt het opnieuw uit. Zo blijf je invoeren zoals je prototypes bouwt: elke keer vanaf nul.

Daarom brengen bij Axiomatic de mensen die Inora bouwen het zelf in de teams, team voor team, en staan zij ervoor in of het gebruikt wordt. Wat bij één team terugkomt, veranderen zij in Inora zelf, niet met uitleg aan dat team, en elk team daarna heeft de verandering. Een uitleg wordt vergeten. Een wijziging in het product blijft.

Twee voorbeelden. Niemand onthield een link, dus staat Inora nu waar medewerkers al kijken: in het startmenu van elke werkplek en één tik weg op de telefoon. En de ketenoverdracht voor de CVA-⁠zorg kwam, bij naam gevraagd, 0 van de 7 keer terug in de opbouw die het handboek voorschrijft. Nadat Axiomatic het in augustus 2026 bij de wortel aanpakte, was dat 40 van de 42 keer. De kopjes komen nu uit de eigen formats van de organisatie; de code zet ze, nooit het taalmodel. Daar hoeft geen team iets voor te onthouden.

Eén product, per organisatie ingericht

Een softwarebedrijf krijgt elke week een verzoek dat maar voor één klant geldt. Ja zeggen voelt als goede service. Maar elk ja dat alleen bij die ene klant bestaat, is een aftakking die je voor altijd onderhoudt. Na tien klanten heb je tien producten, en geen enkel product.

Bij elk verzoek hoort daarom één vraag: wordt dit ook beter voor de volgende klant? Zo ja, dan hoort het in het product. Zo nee, dan hoort het in de inrichting, of nergens.

Bij Inora ligt die grens op de goede plek. Elke organisatie heeft een eigen omgeving, met haar eigen bronnen, gebruikers en gesprekken. Haar rapportageformats staan met hun kopjes in een register dat haar eigen kwaliteitsteam bijhoudt. Dat is inrichting. Het product eronder is één product. Wat het ene team ons leert, wordt het product voor het volgende.

Invoering is geen regel die je kunt wegstrepen

In hetzelfde gesprek noemde ik een afweging die elk bedrijf met een product en een invoering tegenkomt. Je kunt een lichte variant aanbieden, zonder de sessies van de invoering. Het aanbod wordt goedkoper, en de kans dat het product bij die klant werkt, kleiner.

Voor een bedrijf achter één product is dat geen echte afweging. Een klant bij wie het product niet gebruikt wordt, leert je niets, en vertelt het wel aan de volgende klant. Bij Axiomatic hoort de invoering daarom bij Inora; het is geen losse dienst die per uur verkocht wordt. Axiomatic declareert ook geen uren, dus het verdient nooit meer als een team slechter geholpen wordt. Hier gaat het om wat die keuze met het bedrijf doet. De uren van een invoering zijn voor Axiomatic een kostenpost, geen omzet. Dan heb je elke reden om ze kleiner te maken, en geen enkele om ze te laten groeien.

Het getal waar ik naar kijk

Als adviseur kijk ik naar veel getallen. Eén ervan zegt of hier een product groeit: hoeveel eigen uren een invoering kost, per organisatie, op volgorde gezet. Axiomatic rekent zichzelf af op minder uren per invoering, nooit op meer; elke organisatie moet minder van ons vragen dan de vorige. Loopt die lijn omhoog, dan groeit er geen product. Dan groeit er een adviesbureau met software erbij.

Zorg is geen school. Een zorgteam werkt dag en nacht, in wisselende diensten, en wie de software gebruikt, koos er meestal niet zelf voor. Of een invoering in de zorg ooit een checklist wordt die een organisatie online zelf afloopt, weet ik niet. Het eindpunt ligt hier ook ergens anders: bij een team dat zonder Axiomatic met Inora werkt. Tot dat moment blijft Axiomatic, en het maakt geen team van zich afhankelijk.

Maar de richting is dezelfde als bij Infowijs. Elke invoering maakt de volgende kleiner, omdat wat een team ons leerde al in het product zit wanneer het volgende team begint.

Bij een bedrijf achter één product zit de expertise van het invoeren uiteindelijk niet in de hoofden van een paar mensen. Ze zit in een product dat na elke invoering iets meer zelf doet, en in een lijn met uren die daalt.

Naschrift, 2 november 2026

De invoering heeft een vaste prijs, naast de jaarlicentie per locatie of team, en gaat nooit per uur (Invoering).

Werkt u in de zorg met Inora? Inloggen en hulp lopen via uw eigen organisatie: de projectleider en de ambassadeurs van uw team helpen u verder.

Bespreek wat uw team hierna nodig heeft.